was sagt Rabbi Schimon dazu? Ist der Grund Rabbi Schimons, dass ein Gedanke, der erkennbar ist, nicht untauglich macht, und dies ist doch ein Gedanke, der erkennbar ist?
מה לי א"ר שמעון טעמא דר' שמעון משום מחשבה דמינכרא לא פסלה והא מחשבה דמינכרא הוא
Oder ist der Grund Rabbi Schimons vielleicht, weil geschrieben steht: „Und dies ist die Weisung über das Speiseopfer“ (Lev 6,7), und von Schlachtopfer steht nichts geschrieben? Er sprach zu ihm: Haben wir etwa die volle Tiefe der Ansicht Rabbi Schimons erreicht?
או דילמא טעמא דר"ש משום דכתיב (ויקרא ו, ז) וזאת תורת המנחה וזבח לא כתיב אמר ליה כלום הגענו לסוף דעתו של ר"ש
‚Ausgenommen das Speiseopfer des Sünders und das Eifersuchtsspeiseopfer‘. Recht ist es beim Speiseopfer des Sünders: Der Allbarmherzige nennt es Sündopfer: „Er soll kein Öl darauf tun und keinen Weihrauch darauf geben, denn ein Sündopfer ist es“ usw. (Lev 5,11). Woher aber haben wir es für das Eifersuchtsspeiseopfer?
חוץ ממנחת חוטא ומנחת קנאות: בשלמא מנחת חוטא חטאת קרייה רחמנא (ויקרא ה, יא) לא ישים עליה שמן ולא יתן עליה לבונה כי חטאת היא וגו' אלא מנחת קנאות מנלן
Er sprach zu ihm: Du sagst recht. „Das an Schuld erinnert“ (Num 5,15) steht bei ihm geschrieben, und beim Sündopfer steht geschrieben: „Und es hat Er euch gegeben, die Schuld der Gemeinde zu tragen“ (Lev 10,17); wie beim Sündopfer der Überschuss [an] freiwillige Gaben [fällt], so [fällt] auch beim Eifersuchtsspeiseopfer der Überschuss [an] freiwillige Gaben. Und [es ist] wie das Sündopfer: Wie das Sündopfer nicht unter seinem Namen untauglich ist, so ist auch das Eifersuchtsspeiseopfer nicht unter seinem Namen untauglich.
א"ל שפיר קאמרת (במדבר ה, טו) מזכרת עון כתיב בה ובחטאת כתיב (ויקרא י, יז) ואותה נתן לכם לשאת את עון העדה מה חטאת מותרה נדבה אף מנחת קנאות מותרה נדבה וכחטאת מה חטאת פסולה שלא לשמה אף מנחת קנאות פסולה שלא לשמה
Was macht das aus? In der Schule Rabbi Jischmaels wurde doch gelehrt: „Und der Kohen kehre zurück“ (Lev 14,39), „und der Kohen komme“ (Lev 14,44) – Zurückkehren ist dasselbe wie Kommen!
מאי נפקא מינה והא תנא דבי ר' ישמעאל (ויקרא יד, לט) ושב הכהן ובא הכהן זו היא שיבה זו היא ביאה
Und ferner: Man sollte ‚seine Schuld‘ – ‚seine Schuld‘ vom [Opfer für das] Hören der Stimme herleiten, bei dem geschrieben steht: „Wenn er es nicht anzeigt, so trägt er seine Schuld“ (Lev 5,1)!
ועוד ליגמר עונו עונו מעון דשמיעת הקול דכתיב (ויקרא ה, א) אם לא יגיד ונשא עונו
Und wolltest du sagen: Es gibt keine halbe Wortgleichheit – [so gilt:] Beim Sündopfer hat der Allbarmherzige es offenbart: „Und er schlachte es zum Sündopfer“ (Lev 4,33) – ‚es‘: unter seinem Namen ist es tauglich, nicht unter seinem Namen ist es untauglich; alle [übrigen] heiligen Opfer aber sind tauglich, ob unter ihrem Namen oder nicht unter ihrem Namen.
וכי תימא אין גזירה שוה למחצה גלי רחמנא גבי חטאת (ויקרא ד, לג) ושחט אותה לחטאת אותה לשמה כשירה שלא לשמה פסולה אבל כל קדשים בין לשמן בין שלא לשמן כשרים
wie gelehrt wird: Beim Schuldopfer aber ist ‚es‘ nur in Bezug auf [die Zeit] nach dem Räuchern der Opferteile gesagt; [das Schuldopfer] selbst ist, auch wenn seine Opferteile nicht geräuchert wurden, tauglich.
כדתניא אבל אשם לא נאמר בו הוא אלא לאחר הקטרת אימורין הוא עצמו שלא הוקטרו אימוריו כשר
Wozu brauche ich dann ‚es‘? Für das, was Raw Huna im Namen Raws sagte: Ein Schuldopfer, das zum Weiden abgegeben wurde und das man ohne Angabe geschlachtet hat, ist als Brandopfer tauglich.
ואלא הוא למה לי לכדרב הונא אמר רב אשם שניתק לרעייה ושחטו סתם כשר לשום עולה
Raw sagte: Beim Speiseopfer der Omergarbe ist es, wenn man die Handvoll nicht unter seinem Namen abgehoben hat, untauglich, da es kommt, um [den neuen Ertrag] zu erlauben, und ihn nicht erlaubt hat. Und ebenso sagst du beim Schuldopfer des Nasiräers
אמר רב מנחת העומר שקמצה שלא לשמה פסולה הואיל ובאת להתיר ולא התירה וכן אתה אומר באשם נזיר
Original: Menachot 4a auf Sefaria, Version „Wikisource Talmud Bavli“ (hebräisches Wikisource), Lizenz CC BY-SA. Das Original wird inhaltlich unverändert übernommen und nur in Segmente geteilt. Die deutsche Übersetzung ist ein abgeleitetes, maschinell (Modell Claude) erstelltes Werk und steht unter der Lizenz CC BY-SA 4.0.
Original mit Vokalzeichen (Kästchen „Mit Vokalzeichen“): Vokalisierung von Sefaria, Fassung „William Davidson Edition – Vocalized Aramaic“ (Koren), Lizenz CC BY-NC 4.0, dem hiesigen Original zugeordnet.