innen zu geben ist, außen, und das, was außen zu geben ist, innen; dass Unreine es essen, dass Unreine es darbringen, dass Unbeschnittene es essen und dass Unbeschnittene es darbringen; die Knochen des Pessach[-Opfers] zu zerbrechen, davon roh zu essen oder sein Blut mit dem Blut untauglicher [Opfer] zu vermischen – tauglich,
בפנים בחוץ ואת הניתנין בחוץ בפנים שיאכלוהו טמאים שיקריבוהו טמאים שיאכלוהו ערלים ושיקריבוהו ערלים לשבר עצמות הפסח לאכול הימנו נא ולערב דמו בדם הפסולים כשר
denn die Absicht macht nur untauglich bei „außerhalb seiner Zeit“ und „außerhalb seines Ortes“ sowie [beim] Pessach und beim Sündopfer [durch die Absicht] nicht für ihren Zweck.
שאין מחשבה פוסלת אלא בחוץ לזמנו וחוץ למקומו והפסח והחטאת שלא לשמן:
GEMARA: Was ist der Grund Rabbi Jehudas? Rabbi Elasar sagte: Zwei Verse sind über Notar geschrieben. Ein Vers sagt: „Ihr sollt nichts davon bis zum Morgen übrig lassen“ (Ex 12,10), und ein Vers sagt: „Er soll nichts davon bis zum Morgen liegen lassen“ (Lev 7,15). Wenn es nicht für das Liegenlassen [selbst] gilt, beziehe es auf die Absicht des Liegenlassens.
גמ׳ מ"ט דרבי יהודה אמר רבי אלעזר תרי קראי כתיבי בנותר כתוב אחד אומר (שמות יב, י) לא תותירו ממנו עד בקר וכתוב אחד אומר (ויקרא ז, טו) לא יניח ממנו עד בקר אם אינו ענין להניח תנהו לענין מחשבת הינוח
Und [nach]Rabbi Jehuda – kommt dieser Vers denn dafür? Er braucht ihn doch für das, was gelehrt wird: „Und das Fleisch des Dankopfers seines Friedensopfers“ (Lev 7,15) – wir haben gelernt, dass das Dankopfer einen Tag und eine Nacht lang gegessen wird.
ורבי יהודה האי קרא להכי הוא דאתא אי מיבעי ליה לכדתניא (ויקרא ז, טו) ובשר זבח תודת שלמיו למדנו לתודה שנאכלת ליום ולילה
Und woher, um die Friedensopfer des Nasiräers und die Friedensopfer des Pessach einzuschließen? Darum heißt es: „seines Friedensopfers“. Die Brote des Dankopfers sowie die Kuchen und Fladen des Nasiräers – woher? Darum heißt es: „seine Opfergabe“. Bei ihnen allen wende ich an: „Er soll nicht liegen lassen.“
ומנין לרבות שלמי נזיר ושלמי פסח ת"ל שלמיו לחמי תודה וחלות ורקיקים שבנזיר מנין ת"ל קרבנו כולן קורא אני בהן לא יניח
Wenn dem so ist, sollte der Vers „ihr sollt nicht übrig lassen“ sagen; was [soll] „er soll nicht liegen lassen“? Wenn es nicht für das Liegenlassen gilt, beziehe es auf die Absicht des Liegenlassens.
א"כ לימא קרא לא תותירו מאי לא יניח אם אינו ענין להינוח תנהו ענין למחשבת הינוח
Und ferner: Der Grund Rabbi Jehudas ist eine Überlegung, denn es wird gelehrt: Rabbi Jehuda sagte zu ihnen: Gebt ihr nicht zu, dass es untauglich ist, wenn er es bis morgen liegen gelassen hat? So ist es auch untauglich, wenn er gedacht hat, es bis morgen liegen zu lassen. Der Grund Rabbi Jehudas ist also eine Überlegung. – Dann sollte Rabbi Jehuda doch auch bei allen [übrigen Fällen] streiten!
ועוד טעמא דר' יהודה סברא הוא דתניא אמר להם רבי יהודה אי אתם מודים שאם הניחו למחר שהוא פסול אף חישב להניחו למחר פסול אלא טעמא דרבי יהודה סברא הוא וניפלוג נמי ר"י בכולהו
In der Absicht, dass Unreine es essen und dass Unreine es darbringen – wird denn das Opfer selbst untauglich? Dass Unbeschnittene es essen und dass Unbeschnittene es darbringen – wird denn das Opfer selbst untauglich? Eine andere Lesart: Steht es denn in seiner Macht?
ע"מ שיאכלוהו טמאים ושיקריבוהו טמאים זיבחא גופיה מי מיפסיל שיאכלוהו ערלים ושיקריבוהו ערלים זיבחא גופיה מי מיפסיל לישנא אחרינא כל כמיניה
Ihr Blut mit dem Blut untauglicher [Opfer] zu vermischen – Rabbi Jehuda[folgt] seiner Ansicht, denn er sagt: Blut hebt Blut nicht auf. Das, was oben zu geben ist, unten zu geben, [und das, was] unten [zu geben ist,] oben – Rabbi Jehuda[folgt] seiner Ansicht, denn er sagt: Auch auf das, was nicht an seinem Ort [gegeben wird], wendet man „sein Ort“ an.
לערב דמן בדם הפסולין רבי יהודה לטעמיה דאמר אין דם מבטל דם ליתן את הניתנין למעלה למטה למטה למעלה רבי יהודה לטעמיה דאמר שלא למקומו נמי מקומו קרינא ביה
Er sollte doch bei dem streiten, was innen zu geben ist und das er außen gegeben hat, und bei dem, was außen zu geben ist und das er innen gegeben hat!
Hat Rabbi Jehuda denn diese Ansicht? Es wird doch gelehrt: Rabbi Jehuda sagt: „Irgendeine schlechte Sache“ (Dtn 17,1) – hier hat [der Vers] eingeschlossen: Ein Sündopfer, das man im Süden geschlachtet hat, und ein Sündopfer, dessen Blut hineingebracht wurde, ist untauglich.
ומי אית ליה לרבי יהודה האי סברא והתניא רבי יהודה אומר (דברים יז, א) דבר רע ריבה כאן חטאת ששחטה בדרום וחטאת שנכנס דמה לפנים פסולה
Und hat Rabbi Jehuda kein „Drittes“ (schelischi)? Wir haben doch gelernt: Rabbi Jehuda sagte: Hat er [das Blut] versehentlich hineingebracht, ist es tauglich – folglich vorsätzlich untauglich; und wir halten fest: wenn er [damit] gesühnt hat.
ולית לרבי יהודה שלישי והתנן אמר רבי יהודה הכניס בשוגג כשר הא במזיד פסול וקי"ל בשכיפר
Nun: Wenn dort, wo er es tatsächlich hineingebracht hat, [es nur dann untauglich ist,] wenn er gesühnt hat, und nicht, wenn er nicht gesühnt hat – hier, wo er nur gedacht hat, umso weniger! – Zwei Tannaim nach Rabbi Jehuda.
השתא ומה התם עיילי עיילא אי כיפר אין אי לא כיפר לא הכא דחשיב חשובי לא כל שכן תרי תנאי ואליבא דרבי יהודה
Und ist Rabbi Jehuda der Ansicht, dass [man bei] einem Sündopfer, das man im Süden geschlachtet hat,
וסבר ר' יהודה חטאת ששחטה בדרום
Original: Zevachim 36a auf Sefaria, Version „Wikisource Talmud Bavli“ (hebräisches Wikisource), Lizenz CC BY-SA. Das Original wird inhaltlich unverändert übernommen und nur in Segmente geteilt. Die deutsche Übersetzung ist ein abgeleitetes, maschinell (Modell Claude) erstelltes Werk und steht unter der Lizenz CC BY-SA 4.0.
Original mit Vokalzeichen (Kästchen „Mit Vokalzeichen“): Vokalisierung von Sefaria, Fassung „William Davidson Edition – Vocalized Aramaic“ (Koren), Lizenz CC BY-NC 4.0, dem hiesigen Original zugeordnet.