„Auf der Ascheschüttung soll er verbrannt werden“ (Lev 4,12). Man sagt: Jenes „soll er verbrannt werden“ braucht man für das, was gelehrt wird: „Soll er verbrannt werden“ – auch wenn dort keine Asche ist; „soll er verbrannt werden“ – auch wenn das Feuer den größten Teil davon ergriffen hat.
(ויקרא ד, יב) על שפך הדשן ישרף אמרי ההוא ישרף מיבעי ליה לכדתניא ישרף אע"פ שאין שם דשן ישרף אע"פ שהצית האור ברובו
Rabina sagte: Verbinde es und lehre: „‚Eine Brandwunde vom Feuer‘ (Lev 13,24) – ich habe nur, dass er sich am Feuer und an einer Kohle verbrannt hat; hat er sich an heißer Asche, an siedendem Kalk, an siedendem Gips oder an allem, was durch die Hitze des Feuers kommt, verbrannt – um heißes Wasser vom Feuer einzuschließen –, woher [wissen wir es]? Die Schrift sagt: ‚Brandwunde‘, ‚Brandwunde‘ – sie hat eingeschlossen.“
רבינא אמר כרוך ותני (ויקרא יג, כד) מכות אש אין לי אלא שנכוה באש ובגחלת נכוה ברמץ בסיד רותח ובגפסיס רותח ובכל דבר הבא מחמת האור לאיתויי חמי האור מנין ת"ל מכוה מכוה ריבה
Rawa wies auf einen Widerspruch hin: Hat Rabbi denn gesagt, Kohlen würden Feuer genannt? Man wies auf einen Widerspruch hin: „‚Kohlen‘ – man könnte meinen, erlöschende; die Schrift sagt: ‚Feuer‘. Wenn ‚Feuer‘, könnte man meinen, eine Flamme; die Schrift sagt: ‚Kohlen‘. Wie also? Man bringt von den glimmenden.“ (Folglich werden Kohlen nicht Feuer genannt.
רבא רמי מי אמר ר' גחלים איקרו אש ורמינהי גחלי יכול עוממות ת"ל אש אי אש יכול שלהבת ת"ל גחלי הא כיצד מביא מן הלוחשות (אלמא גחלים לא איקרי אש
Man sagt:) Aber dies selbst ist schwierig: Du sagst: „‚Kohlen‘ – man könnte meinen, erlöschende“; folglich sind glimmende Feuer. Sieh den Schlussteil an: „Wenn ‚Feuer‘, könnte man meinen, eine Flamme; die Schrift sagt: ‚Kohlen‘“ – folglich sind auch glimmende kein Feuer!
אמרי) והא גופא קשיא אמרת גחלי יכול עוממות אלמא לוחשות אש נינהו אימא סיפא אי אש יכול שלהבת ת"ל גחלי אלמא אפילו לוחשות לאו אש נינהו
Und Raw Scheschet sagte: So wird gelehrt: „Kohlen“ – man könnte meinen, sowohl erlöschende als auch glimmende; die Schrift sagt: „Feuer“. Wenn „Feuer“, könnte man meinen, eine Flamme; die Schrift sagt: „Kohlen“. Wie also? Man bringt von den glimmenden. Jedenfalls werden Kohlen nicht Feuer genannt – eine Schwierigkeit gegen Rabbi!
ואמר רב ששת הכי קתני גחלי יכול בין עוממות בין לוחשות ת"ל אש אי אש יכול שלהבת ת"ל גחלי הא כיצד מביא מן הלוחשות מ"מ גחלים לא איקרי אש קשיא לרבי
Abaje sagte: Erkläre es so: „Kohlen“ – man könnte meinen, erlöschende und nicht glimmende; die Schrift sagt: „Feuer“. Wenn „Feuer“, könnte man meinen: Will er, bringt er eine Flamme, will er, bringt er eine Kohle; die Schrift sagt: „Kohlen“. Wie also? Man bringt von den glimmenden.
אמר אביי תריץ הכי גחלי יכול עוממות ולא לוחשות ת"ל אש אי אש יכול רצה שלהבת יביא רצה גחלת יביא ת"ל גחלי הא כיצד מביא מן הלוחשות
Rabba sagte: „Will er, bringt er eine Kohle, will er, bringt er eine Flamme“ – eine Flamme ohne Kohle, wie findest du das? Etwa wenn man ein Gefäß mit Öl bestrichen und darin Feuer entzündet hat. Wozu brauche ich dafür einen Vers zum Ausschließen? Wenn man schon vor einem König aus Fleisch und Blut nicht so verfährt, um wie viel weniger vor dem König der Könige der Könige, dem Heiligen, gelobt sei Er!
אמר רבה רצה גחלת יביא רצה שלהבת יביא שלהבת בלא גחלת היכי משכחת לה כגון דשפייה למנא משחא ואתלי ביה נורא ההוא למה לי קרא למעוטי השתא לפני מלך בשר ודם אין עושין כן לפני מלך מלכי המלכים הקב"ה לא כל שכן
Vielmehr sagte Rawa: Erkläre es so: „Kohlen“ – man könnte meinen, erlöschende und nicht glimmende; die Schrift sagt: „Feuer“. Wenn „Feuer“, könnte man meinen, er bringe halb Kohle und halb Flamme, [denn] bis er hineinkommt, wird alles zu Kohle; die Schrift sagt: „Und er nehme die Pfanne voll Feuerkohlen vom Altar“ (Lev 16,12) – vom Zeitpunkt des Nehmens an sollen es Kohlen sein.
אלא אמר רבא תריץ הכי גחלי יכול עוממות ולא לוחשות ת"ל אש אי אש יכול יביא מחצה גחלת ומחצה שלהבת אדעייל לגואי הוי כוליה גחלת תלמוד לומר (ויקרא טז, יב) ולקח מלא המחתה גחלי אש מעל המזבח משעת לקיחה ניהוי גחלים
MISCHNA: Berührte es den Ton des Ofens, schäle man die Stelle ab. Tropfte von seinem Saft auf den Ton und kehrte zu ihm zurück, nehme man die Stelle weg. Tropfte von seinem Saft auf das Feinmehl, nehme man von der Stelle eine Handvoll weg.
מתני׳ נגע בחרסו של תנור יקלוף את מקומו נטף מרוטבו על החרס וחזר אליו יטול את מקומו נטף מרוטבו על הסולת יקמוץ את מקומו
Hat man es mit Teruma-Öl bestrichen: Ist es eine Gesellschaft von Kohanim, sollen sie es essen; ist es [eine Gesellschaft] von Israeliten: Ist es [noch] roh, spüle man es ab; ist es [schon] gebraten, schäle man das Äußere ab. Hat man es mit Öl vom zweiten Zehnten bestrichen, darf man es den Mitgliedern der Gesellschaft nicht in Rechnung stellen, denn man löst den zweiten Zehnten in Jerusalem nicht aus.
סכו בשמן תרומה אם חבורת כהנים יאכלו אם של ישראל אם חי הוא ידיחנו ואם צלי הוא יקלוף את החיצון סכו בשמן של מעשר שני לא יעשנו דמים על בני חבורה שאין פודין מעשר שני בירושלים:
GEMARA: Es wurde gesagt: Heißes in Heißes – nach allen
גמ׳ איתמר חם לתוך חם דברי הכל
Original: Pesachim 75b auf Sefaria, Version „Wikisource Talmud Bavli“ (hebräisches Wikisource), Lizenz CC BY-SA. Das Original wird inhaltlich unverändert übernommen und nur in Segmente geteilt. Die deutsche Übersetzung ist ein abgeleitetes, maschinell (Modell Claude) erstelltes Werk und steht unter der Lizenz CC BY-SA 4.0.
Original mit Vokalzeichen (Kästchen „Mit Vokalzeichen“): Vokalisierung von Sefaria, Fassung „William Davidson Edition – Vocalized Aramaic“ (Koren), Lizenz CC BY-NC 4.0, dem hiesigen Original zugeordnet.