Mit Mazzot aus Zweitem Zehnt erfüllt man nach den Worten Rabbi Meirs seine Pflicht an Pessach nicht; nach den Worten der Weisen erfüllt man damit seine Pflicht an Pessach.
מצות של מעשר שני לדברי ר' מאיר אין אדם יוצא בה ידי חובתו בפסח לדברי חכמי' יוצא בה ידי חובתו בפסח
Mit einem Etrog aus Zweitem Zehnt erfüllt man nach den Worten Rabbi Meirs seine Pflicht am Festtag nicht; nach den Worten der Weisen erfüllt man damit seine Pflicht am Festtag.
אתרוג של מעשר שני לדברי ר' מאיר אין יוצא בו ידי חובתו ביום טוב לדברי חכמים אדם יוצא בו ידי חובתו ביום טוב
Auch beim Etrog, denn es steht geschrieben: „Und nehmt euch“ (Lev 23,40) – „euch“: es soll von dem Euren sein. Aber steht denn bei der Mazza „eure Mazza“ geschrieben?
אתרוג נמי דכתיב (ויקרא כג, מ) ולקחתם לכם לכם משלכם יהא אלא מצה מי כתיב מצתכם
Rawa sagte, und manche sagen, Raw Jemar bar Schelemja: Es wird [durch die Analogie] „Brot“ – „Brot“ abgeleitet. Hier steht geschrieben: „Brot des Elends“ (Dtn 16,3), und dort steht geschrieben: „Und es wird sein, wenn ihr vom Brot des Landes esst“ (Num 15,19). Wie dort von dem Euren, so auch hier von dem Euren.
אמר רבא ואיתימא רב יימר בר שלמיא אתיא לחם לחם כתיב הכא (דברים טז, ג) לחם עוני וכתיב התם (במדבר טו, יט) והיה באכלכם מלחם הארץ מה להלן משלכם אף כאן משלכם
Wollen wir sagen, das unterstützt ihn: Teig aus Zweitem Zehnt ist von der Teighebe frei – Worte Rabbi Meirs; und die Weisen sagen: Er ist verpflichtet? – „Wollen wir sagen, das unterstützt ihn“? Das ist doch genau dasselbe!
לימא מסייע ליה עיסה של מעשר שני פטורה מן החלה דברי ר"מ וחכמים אומרים חייבת לימא מסייע היינו הך
So meint er es (zu ihm): Wollen wir sagen, da sie beim Teig streiten, streiten sie auch bei jenen? Oder ist es dort vielleicht anders, denn es steht geschrieben: „Eures Teiges“, „eures Teiges“ zweimal?
הכי קאמר (ליה) לימא מדפליגי בעיסה בהנך נמי פליגי או דילמא שאני התם דכתיב עריסותיכם עריסותיכם תרי זימני
Rabbi Schimon ben Lakisch fragte: Erfüllt man seine Pflicht mit der Teighebe von Zweitem Zehnt in Jerusalem? Nach Rabbi Jose dem Galiläer frage nicht: Wenn man jetzt [schon] mit dem Profanen [des Zweiten Zehnts] die Pflicht nicht erfüllt, ist da [noch] nach seiner Teighebe zu fragen? Frage vielmehr nach Rabbi Akiwa:
בעי ר' שמעון בן לקיש מהו שיצא אדם ידי חובתו בחלה של מעשר שני בירושלים אליבא דר' יוסי הגלילי לא תיבעי לך השתא בחולין לא נפיק בחלתו מיבעיא כי תיבעי לך אליבא דר' עקיבא
Mit dem Profanen erfüllt man [die Pflicht], denn wenn es unrein würde, könnte es in den Wohnsitzen erlaubt sein; die Teighebe aber, die, wenn sie unrein würde, in den Wohnsitzen nicht erlaubt sein kann, sondern zur Verbrennung geht – mit ihr erfüllt man [die Pflicht] nicht.
בחולין הוא דנפיק דאי מיטמו יש להן היתר במושבות אבל חלה דאי מטמיא לית לה היתר במושבות ולשריפה אזלא לא נפיק
Oder sagen wir vielleicht: Da es, wenn man ihm nicht den Namen [Teighebe] gegeben hätte und es unrein geworden wäre, in den Wohnsitzen erlaubt sein könnte und man damit [die Pflicht] erfüllen würde, erfüllt man auch jetzt damit [die Pflicht]?
או דילמא אמרינן הואיל ואילו לא קרא עליה שם ואיטמי אית לה היתר במושבות ונפיק בה השתא נמי נפיק
Manche sagen: Das frage gewiss nicht, denn gewiss sagen wir „da“; frage vielmehr nach der Teighebe von [Teig], der mit dem Geld des Zweiten Zehnts gekauft wurde.
איכא דאמרי הא ודאי לא תיבעי לך דודאי אמרינן הואיל כי תיבעי לך חלה הלקוח בכסף מעשר שני
Und nach den Rabbanan frage nicht, denn da sie sagen, er sei auszulösen, ist das dasselbe wie der Zehnt; frage vielmehr nach Rabbi Jehuda, der sagt: Er ist zu begraben.
ואליבא דרבנן לא תיבעי לך כיון דאמרי יפדה היינו מעשר כי תיבעי לך אליבא דר' יהודה דאמר יקבר
Denn wir haben gelernt: Was mit dem Geld des Zweiten Zehnts gekauft wurde und unrein geworden ist, ist auszulösen; Rabbi Jehuda sagt: Es ist zu begraben.
דתנן הלקוח בכסף מעשר שני שנטמא יפדה ר' יהודה אומר יקבר
Sagen wir: Da es, wenn es nicht gekauft wäre, und da es, wenn man ihm nicht den Namen gegeben hätte und es unrein geworden wäre, in den Wohnsitzen erlaubt sein könnte und man damit [die Pflicht] erfüllen würde, erfüllt man auch jetzt damit [die Pflicht]?
מי אמרינן הואיל ואי לא לקוח הוי והואיל ולא קרא עלי' שם ואיטמי יש לו היתר במושבות ונפיק בי' השתא נמי נפיק ביה
„Die Kuchen des Dankopfers und die Fladen des Nasiräers“ usw. Woher [kommen] diese Worte? Rabba sagte: Denn die Schrift sagt:
חלת תודה ורקיקי נזיר וכו': מנה"מ אמר רבה דאמר קרא
Original: Pesachim 38a auf Sefaria, Version „Wikisource Talmud Bavli“ (hebräisches Wikisource), Lizenz CC BY-SA. Das Original wird inhaltlich unverändert übernommen und nur in Segmente geteilt. Die deutsche Übersetzung ist ein abgeleitetes, maschinell (Modell Claude) erstelltes Werk und steht unter der Lizenz CC BY-SA 4.0.
Original mit Vokalzeichen (Kästchen „Mit Vokalzeichen“): Vokalisierung von Sefaria, Fassung „William Davidson Edition – Vocalized Aramaic“ (Koren), Lizenz CC BY-NC 4.0, dem hiesigen Original zugeordnet.