GEMARA: Woher diese Dinge? Resch Lakisch sagte: Denn die Schrift sagt: „Und sie soll sterben“ (Dtn 22,21) – um eine einzubeziehen, deren Empfängnis nicht in Heiligkeit und deren Geburt in Heiligkeit war.
גמ׳ מנא הני מילי אמר ר"ל דאמר קרא (דברים כב, כא) ומתה לרבות הורתה שלא בקדושה ולידתה בקדושה
Wenn dem so ist, soll [der Verleumder] doch auch gegeißelt werden und auch die hundert Sela zahlen! – Die Schrift sagt: „Und sie soll sterben“ – für den Tod wurde sie einbezogen, nicht aber für die Buße. – Sage doch: um eine einzubeziehen, deren Empfängnis und Geburt in Heiligkeit waren! – Jene ist [ja] eine vollgültige Israelitin.
אי הכי מילקא נמי נילקי ומאה סלע נמי לשלם אמר קרא ומתה למיתה נתרבתה ולא לקנס ואימא לרבות הורתה ולידתה בקדושה ההיא ישראלית מעלייתא היא
Sage doch: um eine einzubeziehen, deren Empfängnis und Geburt nicht in Heiligkeit waren! – Wenn dem so ist, was nützt dann [der Ausdruck] „in Israel“ (Dtn 22,21)?
ואימא לרבות הורתה ולידתה שלא בקדושה א"כ בישראל מאי אהני ליה
Rabbi Jose bar Chanina sagte: Wer über eine Waise einen üblen Ruf verbreitet, ist frei, denn es heißt: „Und sie sollen es dem Vater des Mädchens geben“ (Dtn 22,19) – ausgenommen diese, die keinen Vater hat.
אמר ר' יוסי בר חנינא המוציא שם רע על היתומה פטור שנאמר (דברים כב, יט) ונתנו לאבי הנערה פרט לזו שאין לה אב
Rawa sagte: Er ist schuldig. Woraus [ist das zu ersehen]? Daraus, dass Ami lehrte: „Eine Jungfrau Israels“ (Dtn 22,19) – nicht aber eine Jungfrau von Proselyten.
רבא אמר חייב ממאי מדתני אמי בתולת ישראל ולא בתולת גרים
Gut, wenn du sagst, in einem solchen Fall ist er bei einer Israelitin schuldig – darum war ein Vers nötig, um die Proselyten auszuschließen. Wenn du aber sagst, in einem solchen Fall ist er bei einer Israelitin frei – jetzt, wo er bei einer Israelitin frei ist, ist es dann bei Proselyten [noch] eine Frage?
אי אמרת בשלמא כי האי גוונא בישראל מיחייב היינו דאיצטריך קרא למעוטי גרים אלא אי אמרת בישראל כה"ג פטור השתא בישראל פטור בגרים מיבעיא
Resch Lakisch sagte: Wer über eine Minderjährige einen üblen Ruf verbreitet, ist frei, denn es heißt: „Und sie sollen es dem Vater des Mädchens geben“ (Dtn 22,19) – die Schrift spricht von einem vollen [vollständig geschriebenen] „Mädchen“.
אמר ריש לקיש המוציא שם רע על הקטנה פטור שנאמר ונתנו לאבי הנערה נערה מלא דבר הכתוב
Raw Acha bar Abba wandte dagegen ein: Der Grund ist, dass bei ihr „das Mädchen“ geschrieben steht; wäre es nicht so, würde ich sagen: sogar eine Minderjährige? Es steht doch geschrieben: „Wenn aber diese Sache wahr ist, wurden beim Mädchen keine Zeichen der Jungfräulichkeit gefunden, so soll man das Mädchen an den Eingang des Hauses ihres Vaters hinausführen und sie steinigen“ (Dtn 22,20–21) – und eine Minderjährige ist doch nicht strafmündig!
מתקיף לה רב אחא בר אבא טעמא דכתיב בה הנערה הא לאו הכי הוה אמינא אפילו קטנה הא כתיב (דברים כב, כ) ואם אמת היה הדבר הזה לא נמצאו בתולים לנערה והוציאו את הנערה אל פתח בית אביה וסקלוה וקטנה לאו בת עונשין היא
Schila lehrte: Drei Regeln [gibt es] beim Mädchen [Naara]: Kamen gegen sie Zeugen, [als sie schon] im Haus ihres Schwiegervaters [war], dass sie im Haus ihres Vaters Unzucht getrieben hat,
תני שילא שלש מדות בנערה באו לה עדים בבית חמיה שזינתה בבית אביה
Original: Ketubot 44b auf Sefaria, Version „Wikisource Talmud Bavli“ (hebräisches Wikisource), Lizenz CC BY-SA. Das Original wird inhaltlich unverändert übernommen und nur in Segmente geteilt. Die deutsche Übersetzung ist ein abgeleitetes, maschinell (Modell Claude) erstelltes Werk und steht unter der Lizenz CC BY-SA 4.0.
Original mit Vokalzeichen (Kästchen „Mit Vokalzeichen“): Vokalisierung von Sefaria, Fassung „William Davidson Edition – Vocalized Aramaic“ (Koren), Lizenz CC BY-NC 4.0, dem hiesigen Original zugeordnet.