Dies [ist der Vers, der] die Regel aufstellt: Überall, wo „Lamm“ gesagt wird, [dient es] nur dazu, Mischlinge auszuschließen. – Der Vers sagt „oder“, um Mischlinge einzuschließen.
זה בנה אב כל מקום שנאמר שה אינו אלא להוציא את הכלאים אמר קרא או לרבות את הכלאים
Dieses „oder“ braucht man doch zum Trennen; denn man könnte meinen, man sei erst schuldig, wenn man ein Rind und sein Junges [und] ein Lamm und sein Junges schächtet; [darum] lehrt es uns [das]. – Das Trennen ergibt sich aus „sein Junges“.
האי או מיבעי ליה לחלק דס"ד אמינא עד דשחיט שור ובנו שה ובנו לא מיחייב קמ"ל לחלק מבנו נפקא
Man braucht es doch noch für das, was gelehrt wurde: Hieße es „Rind und Lamm und sein Junges“, würde ich sagen: [Er ist nicht schuldig,] bis er ein Rind und ein Lamm und sein Junges schächtet; darum heißt es: „Rind oder Lamm – es und sein Junges“ (Lev 22,28). Leitet er es nicht aus „oder“ ab? – Nein, aus „es“.
ואכתי מיבעי ליה לכדתניא אילו נאמר שור ושה ובנו הייתי אומר עד שישחוט שור ושה ובנו ת"ל (ויקרא כב, כח) שור או שה אותו ואת בנו מאי לאו מאו נפקא ליה לא מאותו
Gut nach den Rabbanan, für die „es“ überzählig ist; aber nach Chananja, für den „es“ nicht überzählig ist – woher hat er das Trennen? – Für das Trennen braucht er keinen Vers, denn er ist der Ansicht Rabbi Jonatans.
הניחא לרבנן דמייתר להו אותו אלא לחנניה דלא מייתר ליה אותו לחלק מנא ליה לחלק לא צריך קרא דסבר לה כר' יונתן
Denn es wurde gelehrt: „Jedermann, der seinen Vater und seine Mutter verflucht“ (Lev 20,9) – ich habe nur [den Fall] seines Vaters und seiner Mutter [zusammen]; seinen Vater ohne seine Mutter und seine Mutter ohne seinen Vater, woher? Darum heißt es: „Seinen Vater und seine Mutter hat er verflucht“ (Lev 20,9) – seinen Vater hat er verflucht, seine Mutter hat er verflucht. Worte Rabbi Joschijas.
דתניא (ויקרא כ, ט) איש אשר יקלל את אביו ואת אמו אין לי אלא אביו ואמו אביו שלא אמו ואמו שלא אביו מנין ת"ל (ויקרא כ, ט) אביו ואמו קלל אביו קלל אמו קלל דברי ר' יאשיה
Was ist [die Ansicht] Chananjas, und was ist [die Ansicht] der Rabbanan? Denn es wurde gelehrt: [Das Verbot von] „ihm und seinem Jungen“ gilt bei Weibchen und gilt nicht bei Männchen. Chananja sagt: Es gilt sowohl bei Männchen als auch bei Weibchen.
מאי חנניה ומאי רבנן דתניא אותו ואת בנו נוהג בנקבות ואינו נוהג בזכרים חנניה אומר נוהג בין בזכרים ובין בנקבות
Was ist der Grund der Rabbanan? Denn es wurde gelehrt: Man könnte meinen, „es und sein Junges“ gelte sowohl bei Männchen als auch bei Weibchen. Und es ergibt sich durch Schluss: Er ist hier schuldig, und er ist bei „der Mutter mit den Jungen“ schuldig; wie er bei der Mutter mit den Jungen bei Weibchen schuldig ist und nicht bei Männchen, so ist er auch hier bei Weibchen schuldig und nicht bei Männchen.
מ"ט דרבנן דתניא יכול יהא אותו ואת בנו נוהג בין בזכרים ובין בנקבות ודין הוא חייב כאן וחייב באם על הבנים מה כשחייב באם על הבנים בנקבות ולא בזכרים אף כשחייב כאן בנקבות ולא בזכרים
Nein! Wenn du es von der Mutter mit den Jungen sagst, wo [die Schrift] das Verfügbare nicht dem Nichtverfügbaren gleichgestellt hat, willst du es [auch] von „ihm und seinem Jungen“ sagen, wo sie das Verfügbare dem Nichtverfügbaren gleichgestellt hat?
לא אם אמרת באם על הבנים שכן לא עשה בה מזומן כשאינו מזומן תאמר באותו ואת בנו שעשה בו מזומן כשאינו מזומן
Darum heißt es: „es“ – eines und nicht zwei. Nachdem die Schrift unterschieden hat, bin ich [wieder] zum Schluss berechtigt: Er ist hier schuldig, und er ist bei der Mutter mit den Jungen schuldig; wie er bei der Mutter mit den Jungen bei Weibchen schuldig ist und nicht bei Männchen, so ist er auch hier bei Weibchen schuldig und nicht bei Männchen.
ת"ל אותו א' ולא ב' אחר שחלק הכתוב זכיתי לדין חייב כאן וחייב באם על הבנים מה כשחייב באם על הבנים בנקבות ולא בזכרים אף כשחייב כאן בנקבות ולא בזכרים
Was [heißt] „und wenn du willst, sage“? – Und wenn du sagst, „es“ bedeute ein Männchen – es heißt doch „sein Junges“: [das Tier], dem sein Junges nachfolgt; ausgeschlossen ist das Männchen, dem sein Junges nicht nachfolgt.
מה אם נפשך לומר וכי תימא אותו זכר משמע הרי הוא אומר בנו מי שבנו כרוך אחריו יצא זכר שאין בנו כרוך אחריו
Original: Chullin 78b auf Sefaria, Version „Wikisource Talmud Bavli“ (hebräisches Wikisource), Lizenz CC BY-SA. Das Original wird inhaltlich unverändert übernommen und nur in Segmente geteilt. Die deutsche Übersetzung ist ein abgeleitetes, maschinell (Modell Claude) erstelltes Werk und steht unter der Lizenz CC BY-SA 4.0.
Original mit Vokalzeichen (Kästchen „Mit Vokalzeichen“): Vokalisierung von Sefaria, Fassung „William Davidson Edition – Vocalized Aramaic“ (Koren), Lizenz CC BY-NC 4.0, dem hiesigen Original zugeordnet.