Hat er es geheiligt, zahlt der, der darin wohnt, dem Heiligtum Miete. – Hat er es geheiligt, der darin wohnt – wie kann er es heiligen? „Wenn jemand sein Haus heiligt als heilig“ (Lev 27,14) hat der Allbarmherzige gesagt: So wie sein Haus in seinem Besitz ist, so auch alles, was in seinem Besitz ist. – So meint er es: Hat es der Vermieter geheiligt, zahlt der, der darin wohnt, dem Heiligtum Miete.
הקדישו הדר בו מעלה שכר להקדש הקדישו הדר בו היכי מצי מקדיש לה (ויקרא כז, ב) איש כי יקדיש ביתו קדש אמר רחמנא מה ביתו ברשותו אף כל ברשותו הכי קאמר הקדישו משכיר הדר בו מעלה שכר להקדש
Hat es der Vermieter geheiligt, wie kann er darin wohnen? Er steht doch [dann] im Zustand der Veruntreuung! Und ferner: Er zahlt dem Heiligtum Miete? Sobald er daran Veruntreuung begangen hat, geht es doch für ihn ins Profane über!
הקדישו משכיר היכי דייר ביה במעילה קאי ותו מעלה שכר להקדש כיון דמעל ביה נפיק לי' שכר לחולין
Wenn er sagte: Sobald seine Miete eingeht, soll sie heilig sein. – Aber ein Mensch kann doch nichts heiligen, was noch nicht auf die Welt gekommen ist!
דאמר לכשיבא שכרו יקדש והא אין אדם מקדיש דבר שלא בא לעולם
Raw Jehuda sagte im Namen von Raw: Wessen [Ansicht] ist dies? Es ist Rabbi Meir, der sagt: Ein Mensch kann etwas heiligen, was noch nicht auf die Welt gekommen ist. Manche sagen: Raw Papa sagte zu Abaje – und manche sagen: Raw Mari bar Chama zu Raw Chisda –: Nach wem? Nach Rabbi Meir, der sagt: Ein Mensch kann etwas heiligen, was noch nicht auf die Welt gekommen ist? Er sagte zu ihm: Nach wem denn sonst?
אמר רב יהודה אמר רב הא מני ר"מ היא דאמר אדם מקדיש דבר שלא בא לעולם איכא דאמרי א"ל רב פפא לאביי ואמרי לה רב מרי בר חמא לרב חסדא כמאן כר"מ דאמר אדם מקדיש דבר שלא בא לעולם אמר ליה ואלא כמאן:
MISCHNA: Von denen, die Schätzungen schulden, nimmt man Pfänder; von denen, die Sündopfer und Schuldopfer schulden, nimmt man keine Pfänder; von denen, die Brandopfer und Friedensopfer schulden, nimmt man Pfänder.
מתני׳ חייבי ערכין ממשכנין אותן חייבי חטאות ואשמות אין ממשכנין אותן חייבי עולות ושלמים ממשכנין אותן
Obwohl ihm keine Sühne zuteilwird, bis er einwilligt, wie es heißt: „nach seinem Willen“ (Lev 1,3), zwingt man ihn, bis er sagt: Ich will. Und ebenso sagst du bei den Scheidebriefen der Frauen: Man zwingt ihn, bis er sagt: Ich will.
אע"פ שאין מתכפר לו עד שיתרצה שנאמר {ויקרא א } לרצונו כופין אותו עד שיאמר רוצה אני וכן אתה אומר בגיטי נשים כופין אותו עד שיאמר רוצה אני:
GEMARA:Raw Papa sagte: Manchmal nimmt man von denen, die Sündopfer schulden, Pfänder, [und] von denen, die Brandopfer schulden, nimmt man keine Pfänder.
גמ׳ אמר רב פפא פעמים שחייבי חטאות ממשכנין אותן חייבי עולות אין ממשכנין אותן
Von denen, die Sündopfer schulden, nimmt man Pfänder – beim Sündopfer des Nasiräers. Denn da der Meister gesagt hat: Hat er [sein Haar] nach [der Darbringung] eines der drei [Opfer] geschoren, hat er [seine Pflicht] erfüllt, und ist für ihn eines der Blute gesprengt worden, ist es dem Nasiräer erlaubt, Wein zu trinken und sich an Toten zu verunreinigen – [so] vernachlässigt er es und bringt es nicht.
חייבי חטאות ממשכנין אותן בחטאת נזיר דכיון דאמר מר אם גילח על אחד משלשתן יצא ואם נזרק עליו אחד מן הדמים הותר הנזיר לשתות יין וליטמא למתים פשע בה ולא מייתי
Vielmehr beim Brandopfer des Aussätzigen, denn es wird gelehrt: Rabbi Jischmael, der Sohn des Rabbi Jehuda ben Beroka, sagt: So wie sein Sündopfer und sein Schuldopfer ihn [an der Reinheit] hindern, so hindert ihn auch sein Brandopfer.
אלא בעולת מצורע דתניא רבי ישמעאל בנו של רבי יהודה בן ברוקה אומר כשם שחטאתו ואשמו עיכבתו כך עולתו עיכבתו:
„Obwohl ihm keine Sühne zuteilwird, bis er einwilligt.“ Die Rabbanan lehrten: „Er soll es darbringen“ (Lev 1,3) – das lehrt, dass man ihn zwingt. Man könnte meinen: gegen seinen Willen – so lehrt der Vers: „nach seinem Willen“. Wie also? Man zwingt ihn, bis er sagt: Ich will.
ואף על פי שאין מתכפר לו עד שיתרצה: ת"ר (ויקרא א, ג) יקריב אותו מלמד שכופין אותו יכול בעל כרחו ת"ל לרצונו הא כיצד כופין אותו עד שיאמר רוצה אני
Schmuel sagte: Ein Brandopfer erfordert Zustimmung, denn es heißt: „nach seinem Willen“. Was lässt er uns hören? Wir haben es [schon] gelernt: „Obwohl ihm keine Sühne zuteilwird, bis er einwilligt, wie es heißt: nach seinem Willen.“
אמר שמואל עולה צריכה דעת שנאמר לרצונו מאי קמ"ל תנינא אף על פי שאין מתכפר לו עד שיתרצה שנאמר לרצונו
Es ist nur nötig, wenn ein anderer es für ihn abgesondert hat. Man könnte meinen: Nur wenn wir Zustimmung brauchen, [gilt das] für [ein Opfer] von ihm selbst, aber nicht für [eines] von einem anderen – so lässt er uns hören: Manchmal ist es ihm nicht recht, durch etwas Sühne zu erlangen, das nicht ihm gehört.
לא צריכא דפריש ליה חבריה מהו דתימא כי בעינן דעת מדידיה אבל מדחבריה לא קמ"ל זימנין דלא ניחא ליה דליכפר במידי דלא דידיה
Man wandte ein: [Wer sagt:] Das Sündopfer und das Schuldopfer des Soundso obliegt mir –
מיתיבי חטאתו ואשמו של פלוני עלי
Original: Arakhin 21a auf Sefaria, Version „Wikisource Talmud Bavli“ (hebräisches Wikisource), Lizenz CC BY-SA. Das Original wird inhaltlich unverändert übernommen und nur in Segmente geteilt. Die deutsche Übersetzung ist ein abgeleitetes, maschinell (Modell Claude) erstelltes Werk und steht unter der Lizenz CC BY-SA 4.0.
Original mit Vokalzeichen (Kästchen „Mit Vokalzeichen“): Vokalisierung von Sefaria, Fassung „William Davidson Edition – Vocalized Aramaic“ (Koren), Lizenz CC BY-NC 4.0, dem hiesigen Original zugeordnet.